De OnePlus One werd wereldberoemd als telefoon die moeiteloos meekwam met de duurste topmodellen, voor een fractie van de prijs. Het addertje onder het gras was een 'invite'-model om het toestel te kopen. De OnePlus 3 is zonder uitnodiging te koop. Maar is het toestel ook zo uniek als de eerste?

OnePlus is niet alleen als bedrijf volwassen geworden, maar ook de telefoon krijgt een steeds professionelere uitstraling. Het bedrijf is bijvoorbeeld afgestapt van het bekende 'sandstone', de gezandstraalde achterkant die op de OnePlus One en de OnePlus 2 zat, al is het wel mogelijk om voor € 19,99 een hoesje te kopen voor op de achterkant. Ook de broze glazen (en spiegelgladde) achterkant van de OnePlus X zit niet op deze telefoon: In plaats daarvan is de OnePlus 3 van een robuust maar misschien wat saai metaal. Lees ook: de beste smartphones die je in 2016 kunt kopen.

Door de afronding aan de zijden ligt het toestel veel prettiger in de hand dan de hoekige zijkanten van de OnePlus One en 2, al is ook dit toestel nog best glad. Opvallend is de camera, die op de OnePlus 3 vrij groot is, en uitsteekt uit het model.

Onder-, boven en zijkant

De 3,5 mm-aansluiting zit aan de onderkant van het toestel, naast de usb-C-aansluiting en een speaker, en waar je opvallend genoeg twee schroefjes ziet zitten waarmee je het toestel open kunt maken.

Aan de zijkant van het toestel vind je naast de volumeknoppen ook een opvallende extra knop die je misschien nog kent van de OnePlus 2: Een volume-slider met 3 standen waarmee je je Android-notificaties aan, uit, of in prioriteitsmodus kunt zetten. Het besturingssysteem van de OP3 zorgt er dit keer voor dat je dat niet meer softwarematig kan regelen, dus heb je deze knop ook echt nodig om je volume uit te zetten.

Onderaan het scherm zit een homeknop, die je niet in kunt drukken maar waar wel een vingerafdrukscanner in zit. Aan de zijkanten daarvan zitten aanraakknoppen om terug te gaan naar het vorige scherm en om de app-switcher op te roepen. Die zijn in het besturingssysteem om te draaien en kunnen ook op het scherm worden weergegeven als je dat liever hebt.

De OnePlus 3 is niet noemenswaardig mooi en valt een stuk minder op dat de gedurfde OnePlus One, maar dat is niet persé slecht. Het toestel is chique, voelt premium aan en ziet er stevig uit, en dat is minstens zo belangrijk.

Wel sim, geen sd

Het toestel toestel heeft dit keer een dual-sim-slot, een functie die in Europa niet erg populair is maar vooral bij Aziaten gretig aftrek vindt. De telefoon is dit keer eindelijk te gebruiken op álle Europese LTE-frequenties, zodat je altijd 4G kunt gebruiken zonder dat het uitmaakt welke provider je hebt. Klinkt logisch, maar dat was bij eerdere OnePlus-toestellen niet het geval, omdat in thuisland China andere frequenties worden gebruikt dan hier.

De dual-sim-tray is helaas niet te gebruiken met een micro-sd-kaart, wat je bij andere toestellen nog wel eens ziet. Bovendien is de OnePlus 3 slechts in één variant te krijgen: Die met 64 GB. Dat is waarschijnlijk meer dan genoeg, maar weet dat je het geheugen niet kunt uitbreiden én dat er geen goedkopere 16 GB-versie meer te koop is.

©PXimport

Door de metalen bouw lijkt de OnePlus 3 op een betaalbare HTC 10.

Vingerafdrukscanner

De vingerafdrukscanner aan de onderkant van de telefoon verdient overigens ook lof. Die is namelijk razendsnel en accuraat, waarmee je de telefoon makkelijk kunt ontgrendelen. Dat gaat zelfs een fractie van een seconde sneller dan bij bijvoorbeeld de Huawei P9, al is het verschil niet significant.

Aan de onderkant van het toestel zit een usb-C-aansluiting. Die is helaas nog steeds 2.0, maar dat merk je alleen bij het kopiëren van bestanden naar je computer. Usb-C heeft weliswaar de toekomst, maar let er op dat nog bijna niemand op dit moment een goede kabel bij zich heeft en dat je die dus praktisch overal mee naartoe moet slepen.

Scherm

De OnePlus 3 heeft net als de vorige versies een scherm van 5,5", in tegenstelling tot geruchten die op een 5,2"-scherm leken te wijzen. 5,5" is behoorlijk groot, en hoewel de schermgrootte nog steeds populair is zijn er ook steeds meer kopers die liever een kleiner scherm willen.

Het scherm heeft een full-hd-resolutie, in principe volstaat dat prima. Maar als je kijkt naar hoe OnePlus inzet op virtual reality (met een lancering in een eigen VR-app, en het uitbrengen van de Loop VR-headset) is een resolutie van 1920 x 1080 simpelweg niet goed genoeg. Met een 2K-resolutie had het toestel iets beter kunnen concurreren met high-end-tegenstanders, maar de mindere resolutie is gezien de lage prijs van het toestel vergefelijk én wordt deels goedgemaakt door het amoled-display van de telefoon.

Met het amoled-scherm worden zwarte pixels veel scherper weergegeven, wat je zeker met een goede helderheid erg goed ziet. De kleuren lijken daarmee van je scherm af te spatten, en het display ziet er levendig en gedetailleerd uit.

Het scherm is van Gorilla Glass 4 gemaakt, een extra stevige laag die beter moet beschermen tegen krassen, al zagen we al kort na de testperiode een lelijk krasje op het scherm zitten - al kan het zomaar zijn dat we 'em in een onoplettend moment bij onze sleutels in onze zak hebben gedaan.

Overdreven geheugen

De OnePlus 3 maakt gebruik van een Snapdragon 820-processor, en daar is weinig noemenswaardigs over te vertellen. De cpu presteert niet sneller of trager dan de meeste andere telefoons die deze processor ook gebruiken, al is het goed te melden dat de 820 wel één van de meestgebruikte processors in premium telefoons is. De problemen met oververhitting die vorig jaar tijdelijk ontstonden bij de Snapdragon 810 (onder andere in de OnePlus 2) zijn hier niet meer aan de orde - zelfs tijdens het draaien van zware applicaties valt het met de hitte van het toestel goed mee.

De Snapdragon 820 is één van de beste keuzes die OnePlus voor de 3 had kunnen maken. Hij is razendsnel, werkt zonder lag, en kan de diepe amoled-kleuren van het scherm makkelijk aan zonder verhitting of vertraging.

Een erg opvallende feature is dat de OnePlus 3 maarliefst zes GB werkgeheugen aan boord heeft, een absurd hoog aantal gigabytes oor een smartphone. Die zes GB is een raar verhaal. OnePlus kondigde het al vroeg aan en pronkt er graag mee, want het zijn de meeste gigabytes werkgeheugen in welke smartphone van dit moment dan ook. In de praktijk heb je er echter nog niets aan. Sterker nog, tijdens het benchmarken ontdekten we dat er maximaal 4 GB wordt gebruikt - precies zoveel als premium telefoons van dit moment gebruiken.

Een "andere manier van RAM-gebruik" zou ervoor moeten zorgen dat "de accu langer meegaat", maar hoe dat precies zit lijkt niemand echt te snappen - misschien zelfs OnePlus zelf ook niet. 6 GB aan RAM lijkt dan ook vooral een marketing-truc te zijn, iets waar we het bedrijf inmiddels ook wel een beetje van kennen.

Onnodig, maar genoeg

Je kunt via omwegen, door je telefoon te rooten, wel gebruik maken van alle zes gigabytes, maar dat is een lastig proces. Zelfs als je dat lukt, kun je je nog afvragen wat je echt aan zoveel werkgeheugen hebt. Je kunt nu twintig applicaties in het geheugen houden, en wat doe je in hemelsnaam op je telefoon als je méér dan dat nodig hebt? Laat de marketingpraatjes dus vooral aan je voorbij gaan, maar wees gerust dat de telefoon ook ondanks de valse beloftes meer dan genoeg werkgeheugen heeft om snel van apps te wisselen zonder problemen. En daar gaat het uiteindelijk toch om.

Camera

OnePlus zegt extra aandacht te hebben besteed aan de camera van het toestel, maar net als bij eerdere OnePlus-toestellen zie je dat het resultaat van de lens flink kan verschillen. In normaal licht maakt de OnePlus 3 prima foto's, al zie je bij het inzoomen wel een stuk korreliger beeld.

De OnePlus 3 maakt gebruik van fasedetectiefocus in plaats van laserfocus, en dat zorgt zeker bij donkere omgevingen voor lelijker beeld. In het donker kun je met de OnePlus 3 geen goede foto's maken, en dat is toch een beetje jammer. Hierdoor hebben we ook besloten het toestel niet in de test van beste smartphone-camera's te betrekken.

Wel zijn er een aantal dingen verbeterd aan de camera. Dat begint al bij de camera-app, die nu veel meer opties heeft zoals het handmatig instellen van de sluitertijd en de belichting. Ook is de focus-snelheid veel sneller en start de camera-app een stuk sneller op. Opvallend is wel dat alternatieve camera-apps een verbazingwekkend mindere kwaliteit foto's maken, dus je zit nog het beste bij de originele camera-applicatie.

De camera kan HDR-foto's maken en heeft daarnaast een gewone HD-modus, waarmee de foto extra wordt verscherpt, maar dat levert lang niet altijd mooier beeld op. Sterker op, bij bewegend beeld zie je juist in de HD-modus waziger beeld. Het is met de camera ook mogelijk foto's in .RAW op te slaan.

©PXimport

De camera steekt een beetje uit de behuizing.

Slechte video

Bij het maken van videobeelden slaat het toestel ook de plank vaak mis. Het is mogelijk 4K-beelden te maken in 360 fps, maar daar treedt vaak compressie bij op en beelden zijn vaak niet zo stabiel.

Voor de meeste foto's is de camera-app ruim voldoende, maar als je echt serieus wilt fotograferen met je telefoon zijn er veel alternatieven zoals de Galaxy S7 met een veel betere camera (die dan weer wel vaak veel duurder zijn).

Batterij

De accuduur van de OnePlus 3 is zonder twijfel het zwakste punt van de telefoon. Hoewel het toestel een degelijke 3,000 mAh heeft (net zoveel als Samsung's Galaxy S7 en LG's G5) gaat de batterij een stuk minder lang mee. Mogelijk heeft dat te maken met het scherm, of misschien heeft OnePlus zijn eigen RAM-gebruik toch niet helemaal onder controle, maar je haalt er bij normaal gebruik net een dag mee, gemiddeld veel minder lang dan andere toestellen.

Snel laden

Dat zou voor ons makkelijk een breekpunt geweest zijn, ware het niet dat de OnePlus 3 ook absurd snel oplaadt. Dat gebeurt met 'Dash Charge', OnePlus' zelf-ontwikkelde versie van het bekende Quick Charge. Met Dash Charge laad je de telefoon in een half uur op naar 60%, wat weer meer dan genoeg is om de rest van de dag mee te doen. De batterij wordt naar 100% opgeladen in anderhalf uur.

Dash Charge is een bijzonder fijne functie van de telefoon, zeker als je halverwege de dag nog even snel wat extra accuvermogen in je telefoon wil pompen. Het heeft echter ook een groot nadeel: Je moet er een specifieke oplader van OnePlus voor hebben. De technologie om snel op te laden werkt namelijk door de hitte in de oplader te verwerken in plaats van in de telefoon. Helaas heb je ook te maken met een door OnePlus zelf ontwikkelde technologie, en niet het meer universele Quick Charge 3.0 dat op meerdere telefoons werkt. Wil je dus snel opladen, dan moet je de charger gebruiken die OnePlus meelevert met de telefoon, en die dus overal mee naartoe slepen.

Overigens kun je met andere laders wel gewoon de telefoon opladen; dat gaat dan alleen op 'normale' snelheid. OnePlus verkoopt extra chargers (inclusief laders voor in de auto) in zijn winkel, maar die zijn vrij prijzig: bijna 35 euro.

Software

De OnePlus 3 draait op Android 6.0 (Marshmallow), en net als de OnePlus 2 heeft het bedrijf een eigen sausje voor Android ontwikkeld. Wie de OnePlus One met CyanogenMod gewend was, ziet weinig verschil met het nieuwe besturingssysteem: OxygenOS. Dat kun je het beste beschrijven als 'kaal stock-Android met een aantal nieuwe features', en dat is een goede ontwikkeling. Waar veel fabrikanten hun besturingssystemen volgooien met onnodige apps zoals virusscanners en andere app-winkels, kiest OnePlus voor de meest minimalistische versie van Android. Daarop staan alleen een aantal Google-apps, maar verder niets.

Wel heeft het besturingssysteem, net als CyanogenMod, een enorme hoeveelheid aan optimalisatiemogelijkheden waarmee je iedere pixel van je besturingssysteem kunt aanpassen en tweaken. Dat is het beste van twee werelden: Je hebt een kale (en daarmee snellere) telefoon, maar ook de vrijheid om daarmee te doen wat je wilt.

De meest in het oog springende optie is de 'Shelf', een nieuw scherm dat links van je homescherm staat. Dat is een soort centrale hub waar je je meestgebruikte apps ziet, waar je favoriete contacten en het weerbericht kunt zien, en waar je een aantal widgets kunt plaatsen.

Het nadeel van een besturingssysteem van OnePlus zelf is dat je van het bedrijf afhankelijk bent wat betreft updates. Met CyangenMod kun je makkelijker regelen wanneer je updates krijgt.

Geen uitnodiging!

OnePlus is als bedrijf een stuk volwassener geworden. Waar het vroeger nog op goedkope marketingtrucjes moest rekenen om het product te verkopen, is de OnePlus 3 'gewoon' te koop als toestel. Dat is een verademing in vergelijking met het verkoopproces van de vorige toestellen. Die kon je alleen met een invite kopen, die welhaast onmogelijk te krijgen waren.

De OnePlus 3 is gewoon vanaf de website van OnePlus te koop, zonder uitnodiging. Opvallend is ook dat je geen verzendkosten hoeft te betalen (dat was bij vorige toestellen nog rond de € 25,-), al heb je de optie om 'express delivery' te kiezen voor € 7,- extra. Daarmee zou het toestel wat eerder in huis moeten zijn, maar op onder andere de forums van OnePlus en Reddit is te lezen dat het maar weinig uit maakt welke bestelmethode je kiest. Soms heb je geluk en komt het toestel na een paar dagen al binnen, soms heb je pech en wacht je twee weken.

Let overigens wel op dat het garantieproces van OnePlus niet altijd even soepel verloopt. Aangezien je het toestel van het bedrijf zelf koopt, ben je ook afhankelijk van de houtje-touwtje-klantenservice van de Chinezen, en die levert vaak vage antwoorden en slechte retourprocessen op.

©PXimport

Het knopje aan de zijkant regelt de notificaties in Android.

Conclusie

De OnePlus 3 is zeker niet perfect, maar we durven wel te zeggen dat er geen enkele telefoon is die op dit moment een betere prijs-kwaliteitsverhouding biedt. Voor slechts 400 euro, de helft van andere toptoestellen, krijg je een geweldige smartphone die een aantal concessies doet, maar waar je in de praktijk maar weinig last van hebt. Bovendien compenseren andere features dat ruimschoots. Ja, het scherm heeft een lagere resolutie, maar het amoled-display laat je dat snel vergeten. Ja, de accu gaat wat snel snel leeg, maar met Dash Charge zit hij zo weer vol. En nee, de camera is niet zo perfect als de Galaxy S7, maar staat redelijk zijn mannetje.

Daar staat tegenover dat je een stevig toestel krijgt, met een chique uitstraling, een helder en kleurrijk display, een snelle vingerafdrukscanner, een redelijke camera, een razendsnelle processor, en een heerlijk besturingssysteem. Daarmee staat de OnePlus 3 prima zijn mannetje tegenover concurrenten zoals die van Samsung, LG of HTC, maar voor de helft van de prijs. Kortom, een ware flagship-killer.

Iedereen droomt weleens van een thuisbioscoop, maar groter is niet altijd beter. Een te groot scherm kan bijvoorbeeld zorgen voor vermoeide ogen of korrelig beeld. Ontdek hoe zaken als kijkafstand, de resolutie en de kijkhoek bepalen of een televisie daadwerkelijk in je woonkamer past.

In de felverlichte showroom van de elektronicawinkel lijkt die enorme 75-inch televisie waanzinnig indrukwekkend, maar eenmaal aan de muur in een doorsnee Nederlandse doorzonwoning kan zo'n gapend zwart vlak de ruimte volledig domineren. Veel consumenten denken onterecht dat een groter scherm automatisch garant staat voor een betere kijkervaring, ongeacht de afmetingen van de kamer. Toch is er een harde technische grens waarbij groot verandert in té groot, met hoofdpijn en onscherp beeld als direct gevolg. In dit artikel leer je precies hoe je die grens bepaalt en de ideale televisie kiest.

De kern van het probleem: resolutie en blikveld

Het probleem van een te grote tv is niet alleen esthetisch, maar vooral fysiologisch en technisch. Het draait allemaal om de verhouding tussen de resolutie (het aantal beeldpunten) en je blikveld. Zelfs bij moderne 4K-televisies zijn de pixels niet oneindig klein. Als je een enorm scherm neemt en daar te dicht op zit, trek je het beeld als het ware uit elkaar. Hierdoor verliest het beeld zijn scherpte en samenhang; je hersenen moeten harder werken om de losse informatie tot één geheel te smeden.

Een veelgehoorde misvatting is dat je simpelweg went aan elk formaat. Hoewel de eerste shock van een groot scherm inderdaad verdwijnt, blijft de fysieke belasting overeind. Als een scherm meer dan 40 graden van je horizontale blikveld inneemt, kun je niet meer het hele plaatje in één oogopslag zien. Je ogen moeten dan constant van links naar rechts scannen om de actie te volgen, vergelijkbaar met het kijken naar een tenniswedstrijd vanaf de eerste rij. Dat zorgt voor vermoeide ogen en kan op den duur zelfs leiden tot misselijkheid, ook wel 'cybersickness' genoemd.

©Gorodenkoff

Wanneer werkt een groot formaat wél goed?

Er zijn specifieke scenario's waarin een wandvullend scherm niet alleen kan, maar zelfs de voorkeur heeft. Dat geldt vooral als je de televisie primair gebruikt voor hoogwaardige content. Denk hierbij aan films op 4K Blu-ray of streamingdiensten die uitzenden in de hoogste bitrate, en uiteraard gaming op moderne consoles. In deze gevallen is de bronkwaliteit zo hoog dat je dichterbij kunt zitten zonder fouten in het beeld te zien.

Daarnaast werkt een groot formaat goed als de kijkafstand het toelaat. In moderne woningen met een open plattegrond of een loft-indeling staat de bank vaak wat verder van de muur. Als je kijkafstand meer dan 3 meter is, valt een 55-inch televisie al snel in het niet en moet je turen om details te zien. Een 65-inch of groter model herstelt in dat geval de balans en zorgt voor die gewenste bioscoopervaring, waarbij het scherm groot genoeg is om je onder te dompelen zonder dat je individuele pixels ziet.

Wanneer werkt dit níet goed?

De nadelen van een te grote tv worden pijnlijk duidelijk bij 'gewoon' tv-kijken. Veel lineaire televisieprogramma's, zoals het journaal, talkshows of sportuitzendingen via de kabel, worden niet in 4K uitgezonden, maar in Full HD of zelfs nog lager. Een enorme tv vergroot dat signaal genadeloos uit. Op een te groot scherm zie je dan plotseling ruis, compressieblokjes en onscherpe randen die op een kleiner scherm onzichtbaar zouden blijven. Het beeld oogt daardoor onrustig en rommelig.

Ook in de fysieke ruimte kan het tegenvallen. Een tv die uit staat is een groot, zwart en reflecterend vlak. In een compacte woonkamer zuigt een te groot scherm alle aandacht naar zich toe, zelfs als hij uitstaat. Zoiets verstoort de balans in je interieur en kan de kamer kleiner laten aanvoelen dan hij eigenlijk is. Daarnaast is de plaatsing van sfeerverlichting vaak lastiger; een gigantisch scherm blokkeert lichtinval of reflecteert lampen op een storende manier.

©RDVector

Dealbreakers: hier ligt de grens

Er zijn een paar harde grenzen die aangeven dat je beter een maatje kleiner kunt kiezen. Als je een van de onderstaande punten herkent, is dat een duidelijk signaal.

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om te bepalen of een tv past, moet je de rolmaat erbij pakken en even kritisch naar je eigen kijkgedrag kijken. De algemene vuistregel voor 4K-televisies is: meet de afstand van je ogen tot het scherm in centimeters en deel dat door 1,2 tot 1,5. De uitkomst is de ideale schermdiagonaal.

Zit je bijvoorbeeld op 2,5 meter (250 cm) van je scherm? Dan kom je uit op een schermdiagonaal tussen de 166 cm (65 inch) en 208 cm (82 inch). Maar let op: dat geldt alleen voor pure 4K-content. Kijk je veel normale televisie (praatprogramma's, nieuws)? Hanteer dan factor 2. Bij 250 cm afstand kijkt een scherm van 125 cm diagonaal (ongeveer 50 inch) dan vaak prettiger en rustiger. Ben je een fanatieke gamer of filmfanaat? Dan kun je de grens opzoeken. Ben je een casual kijker? Kies dan veilig voor een formaatje kleiner.

©BS | ID.nl

In het kort

Een televisie is te groot wanneer het beeld onscherp oogt of wanneer je fysiek je hoofd moet draaien om alles te kunnen volgen. Hoewel een groot scherm indrukwekkend lijkt, vergroot het bij standaard televisie-uitzendingen ook alle beeldfouten uit. De ideale grootte is een balans tussen kijkafstand en de kwaliteit van wat je kijkt. Meet daarom altijd de afstand tussen bank en muur, en wees realistisch over je kijkgedrag. Zo voorkom je hoofdpijn en blijft tv-kijken ontspannend.

Het is ergens in 2025 als Fable voor het eerst, een soort van, getoond wordt. Beelden volgen elkaar in rap tempo op. We zien de dame die de hoofdrol lijkt te spelen, geen HUD en vooral heel veel mooie filmpjes. Daarna begint het wild speculeren, de klachten over het hoofdpersonage, de vraagtekens over de gameplay. Gelukkig was daar gister de Xbox Developer Direct, waar Microsoft eens te meer bewees de code gekraakt te hebben.

Vóór de pandemie, toen de Electronic Entertainment Expo (E3) nog bestond en online showcases, Directs en State of Plays nog niet echt een ding waren, wisten gameboeren hun spellen prima te verkopen. Ontwikkelaars verschenen op het podium tijdens liveshows, praatten over hun games, speelden live een demo (wat net zo vaak goed als faliekant misging) en dergelijke presentaties werden afgewisseld met teasers, hypetrailers en (nog verder terug) zelfs weleens grafieken en verkoopcijfers. Hoe anders is de wereld anno nu.

Trailers vol trailers

Klaar zitten voor The Game Awards, een gemiddelde Direct, Showcase of Summer Game Fest is leuk, maar niet hetzelfde als ‘toen’. Want de formule is inmiddels bekend. Een half uur, een uurtje, een paar uur lang wordt er de ene na de andere trailer op je hersenen afgevuurd. Wat is ‘reclame’ en wat niet? Geen idee. Standaard zijn de animegames die elkaar zo rap opvolgen dat de gemiddelde kijker niet eens meer weet waar de ene game begint en de ander ophoudt. Meestal zit er een klapper aan het begin, waarna het grote wachten op de klapper aan het einde begint.

Vraag iemand een week later wat ie gezien heeft, en meer dan de helft van de getoonde games is waarschijnlijk uit het geheugen verdwenen.  En al die flarden van beelden zonder fatsoenlijke uitleg leiden vaker wel dan niet tot hetzelfde als die ene soort van trailer van Fable: speculaties, wild geroep en vraagtekens. Het komt de online discussie rondom games niet ten goede.

©Playground Games

Hoe anders was de inmiddels traditionele Xbox Developer Direct. Langer dan een uur, voor maar vier games. Die games kregen zodoende alle tijd, net als de ontwikkelaars. Gameplaybeelden zijn niet aan te slepen, verscheidene modi worden uitgebreid besproken en zelfs de kleinste details krijgen meer dan genoeg ademruimte. Zo horen we tijdens de Forza Horizon 6-presentatie dat het nummer van je eigen hangar (78) gekozen is omdat de game zich afspeelt in Japan, en die cijfers daar een positieve lading hebben. Fijn om te horen hoe scherp het oog voor detail van een ontwikkelaar is. Dat zegt iets over het project. En het is ook iets wat je never nooit in een hypetrailer van anderhalve minuut langs had zien komen.

Trailers vol trailers

En dus zit ik gisteravond te genieten. Niet eens per se van de games, want ze vallen net niet in mijn straatje. Forza Horizon 6 vind ik héél indrukwekkend en de game zal ongetwijfeld miljoenen spelers perfect bedienen, maar ik ben niet zo van het racen. Game Freak - de makers van Pokémon die eindelijk hun vleugels uitslaan met graphics uit dit decennium - komen met Beast of Reincarnation. Het ziet er oké uit. Double Fine vindt in mij ook geen fan en een multiplayer-pottenbakgame (Kiln) is niet iets wat hoog op mijn lijstje stond. Zelfs afsluiter Fable wist me met z’n levenssimulaties ook niet te overtuigen. Maar, nogmaals, wat heb ik genoten. Van ontwikkelaars die ruim de tijd kregen. Van de games, die van alle kanten belicht werden. Van de antwoorden die we kregen.

©Playground Games

Want wat ik nou precies van die games vond, is niet eens zo heel belangrijk. Veel belangrijker is dat iedereen dit keer in ieder geval een uitgebreid beeld kreeg van wat deze games nu precies worden. Een Xbox Developer Direct creëert geen valse hype. Van die vier getoonde games, weten we nu eigenlijk alles wat we redelijkerwijs moeten weten. Zoals bijvoorbeeld dat Fable een character creation-modus heeft, om maar iets te noemen. En plots zie je de discussies rondom de games gaan om… de inhoud. En niet op wilde speculaties rondom hoofdpersonages die helemaal niet vast blijken te staan. Love it.