ID.nl logo
Dit zijn goede apps voor jouw to-do-list
© Reshift Digital
Huis

Dit zijn goede apps voor jouw to-do-list

Wunderlist bestaat al een tijdje niet meer. Heb jij nog steeds geen goed alternatief gevonden voor deze to-do-app? Gelukkig zijn er veel alternatieven. Wij zetten er een paar op een rij.

To Do

Microsoft is natuurlijk niet gek: het schiet niet zomaar een programma dat van hem behoort af zonder een plek te hebben waar de gebruikers dan heenkunnen. Het heeft zelf To Do ontwikkeld. Het hoopt waarschijnlijk dat To Do wordt wat TikTok is voor Musical.ly: een opvolger die het eigenlijk beter doet en die is ontwikkeld door dezelfde breinen. Het bestaat al enige tijd, maar mede door de aankoop van Wunderlist heeft Microsoft gezorgd dat het nog meer lijkt op die app. 

Taken zijn heel eenvoudig toe te voegen in To-Do. Je hoeft alleen maar een naam op te geven. Vervolgens kun je kiezen of je de taak aan Mijn dag wilt toevoegen, en informatie over de begin- en einddatum, of je eraan herinnerd wilt worden, en of je een notitie wilt toevoegen.

Je kunt uiteraard je lijstjes delen en taken aan bepaalde mensen toebedelen. Het grote voordeel is niet alleen dat het op Wunderlist lijkt: je kunt je Wunderlist-taken importeren.

©PXimport

Trello

Hoewel Trello als nadeel heeft dat je taken niet kunt ‘doorstrepen’, is het wel mogelijk ze te verwijderen of naar een rijtje met ‘gedane taken’ te slepen. Trello is een app waarbij je ‘kaarten’ hangt onder een rijtje met een bepaalde titel. Bijvoorbeeld: ‘klanten om nog te benaderen’, ‘klanten die nog bedenktijd hebben’ en ‘klanten waarmee we al verder zijn’. Je kunt per klant een ‘kaartje’ aanmaken, en binnen dat kaartje taken zetten (eventueel mét een todolijstje dat je wel kunt afvinken). Het is echter ook mogelijk om een rijtje simpelweg ‘to do’ te noemen en kaarten titels te geven van je taken. Trello werkt met handige labels en je kunt een taak met een druk op de knop overzichtelijk en duidelijk op iemands naam zetten. Bovendien wordt in Trello elke stap bijgehouden, waardoor je altijd kunt terugzoeken wie wat heeft gedaan met een taak.

Todoist

Todoist is in tegenstelling tot Trello wel echt bedoeld voor to do-lijstjes en taken, maar werkt ook goed in projectvorm. Je kunt er bepaalde doelen inzetten en zien wat de trends van productiviteit zijn, iets dat de andere lijstjes-apps niet zo gedetailleerd laten zien. Ook hier kun je je Wunderlist-lijst importeren, dus dat is een groot voordeel voor overstappers. Wat Todoist zo fantastisch maakt is zijn simpelheid. Het is niet Trello dat vaak bij introductie nog vijf minuten uitleg behoeft: Todoist is vrij rechttoe rechtaan. Wil je het echter toch complexer en uitgebreider maken, dan is dat altijd mogelijk. Waar Todoist echter iets minder sterk in is, dat is in filteren en volgordes bepalen, want heb je daar veel behoefte aan, dan raden we je To Do aan.

©PXimport

TickTick

Niet te verwarren met TikTok: TickTick is een taakmanagement-app. Dat betekent dat je er een heleboel lijstjes in kwijt kunt. Zoals de naam doet vermoeden is het een app die vooral om tijdmanagement gaat. Zo kun je een soort aftellende tijdbom maken van je taken, zodat je gefocust blijft en het meest productief. Zeker als juist niet iemand bent die een heel strak tijdschema aanhoudt maar simpelweg een x aantal taken ergens die dag gedaan wilt hebben, dan kan TickTick soelaas bieden. Wat nóg beter is, dat is dat deze app bijhoudt wat je vaker doet. Je kunt er dus inzetten dat je elke dag herinnerd wil worden om insuline te spuiten, of om een bepaalde website te controleren. Het is erg handig dat het steeds terugkomt, zodat je niet zelf steeds een reminder hoeft in te stellen die je op zijn beurt weer kunt vergeten.

Kortom, er zijn zoveel lijstjes om als to do list te gebruiken, dat je het checken welke je moet kiezen een to do list-taak op zich is. Toch is het verstandig om eerst goed te kijken welke hulpvragen je hebt, zodat je op basis daarvan de beste app kunt kiezen voor jouw workflow.

Bonustip

Google Agenda kun je ook als taakplanner inzetten. Onderliggend maak je dan eigenlijk gebruik van Google Tasks, maar deze module is wel mooi geïntegreerd in zowel Gmail als Google Agenda.

Een taak invoeren doe je eenvoudig door in het rechtervenster de blauwe Tasks-knop in te drukken en Taak toevoegen te kiezen. Daarna geef je een titel op en eventueel verdere Details en een Datum/tijd. Heb je een taak uitgevoerd, dan hoef je die maar te selecteren (in het rechtervenster of rechtstreeks in je agenda) en een vinkje te plaatsen of Markeren als voltooid te selecteren.

Houd je de taken toch liever buiten je reguliere agenda? Klik dan op het hamburgericoontje linksboven en verwijder het vinkje naast je Tasks-agenda.

▼ Volgende artikel
Gerucht: Nexon werkt aan Starcraft-shooter voor Blizzard
Huis

Gerucht: Nexon werkt aan Starcraft-shooter voor Blizzard

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

▼ Volgende artikel
Review: Mario Tennis Fever is een leuke set
Huis

Review: Mario Tennis Fever is een leuke set

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Watch on YouTube

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Slide
Slide
Slide
Slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.

Goed
Conclusie

Mario Tennis Fever barst van de content. De vele personages, banen en rackets geven unieke, diepere lagen aan de gameplay en multiplayerpotjes gaan met grote glimlach en een berg vertier gespeeld worden. Jammer voor de wat volwassenere spelers dat die volgende laag diepgang nét niet geraakt wordt. Daarvoor is het singleplayeraanbod niet genoeg, de tegenstanders niet uitdagend genoeg en ontbreekt er hier en daar net wat finesse. Maar ga zo door, Nintendo. Mario Tennis Fever zit namelijk wél in de richting van die tijdloze Camelot-klassiekers waar we zo naar hunkeren.

Plus- en minpunten
  • Flinke hoeveelheid content en modi
  • Sterke basisgameplay
  • Uiteenlopende Fever-rackets
  • Nog altijd sterke multiplayer
  • Daagt je nooit écht uit
  • Diepgang niet eindeloos