Een toetsenbord is uiteraard voornamelijk een invoerapparaat, onmisbaar voor het typen van e-mails, Word-documenten, enzovoort. Daarnaast is het toetsenbord echter ook een heel handig hulpmiddel om sneller door Windows en de daarop geïnstalleerde programma's te navigeren. Wij zetten de handigste sneltoetsen voor u op een rij.

1. Windows-sneltoetsen

1. Algemene systeemshortcuts

Het is uiteraard onmogelijk om in dit artikel alle sneltoetsen te bespreken, daarvoor bestaan er simpelweg te veel. We vissen er dan ook de juweeltjes uit, waar u daadwerkelijk iets aan hebt en die u mogelijk vaak zult gebruiken. Wanneer u veel vensters open hebt, en direct het bureaublad tevoorschijn wilt toveren, drukt u op de Windows-toets+D. Wilt u iets zoeken op de computer, dan drukt u op de toetscombinatie Windows-toets+F. Het kan ook zijn dat u naar computers in het netwerk wilt zoeken, dan geldt dezelfde toetscombinatie, maar voegt u daar nog de Ctrl aan toe. Moet u snel even weg, en wilt u de pc op slot zetten, druk dan op de Windows-toets+L, waarna de pc direct wordt vergrendeld (hetgeen u met uw accountwachtwoord weer op kunt heffen). Een van de handigste sneltoetsen in Windows is van oudsher de multitask-shortcut. Door de toetscombinatie Alt+Tab in te drukken, kunt u snel overspringen naar een ander venster dat u open hebt staan. Houdt u de Alt-toets ingedrukt en drukt u herhaaldelijk op de tab-toetsen, dan bladert u visueel door de openstaande vensters heen. Wilt u snel een venster sluiten, druk dan op Alt+F4. Kijkt u in een willekeurig venster naar de taak- of adresbalk, dan ziet u dat bepaalde letters onderstreept zijn. Als u de Alt-toets ingedrukt houdt en één van de onderstreepte letters indrukt, verschijnt het bijbehorende menu.

©PXimport

Een zeer efficiënte shortcut in Windows is de functie multitasken.

2. Mappen en tekstprogramma's

Verderop in dit artikel bespreken we een aantal handige sneltoetsen uit veelgebruikte programma's, maar er zijn ook programmaoverstijgende sneltoetsen die voor vrijwel alle programma's hetzelfde werken. Een mooi voorbeeld daarvan is de toetscombinatie Ctrl+A, waarmee u bijvoorbeeld in tekstprogramma's alle beschikbare tekst selecteert. Wanneer u iets hebt geselecteerd, kunt u dat kopiëren met de toetscombinatie Ctrl+C, of knippen met Ctrl+X en vervolgens plakken met Ctrl+V (dat is dus een stuk sneller dan klikken met de muis op Bewerken / Kopiëren, enzovoort). De toetscombinatie Ctrl+F stelt u in staat om een document of programma te doorzoeken. Met Ctrl+N maakt u een nieuw document of opent u een nieuw venster. Wilt u een nieuw bestand openen, dan drukt u daarvoor op Ctrl+O, voor printen drukt u op Ctrl+P en wilt u een bestand opslaan, dan drukt u op Ctrl+S. Tot slot een toetscombinatie die al vele carrières gered heeft: Ctrl+Z. Met deze snelkoppeling kunt u de laatste handeling (en afhankelijk van het programma ook die daarvoor) ongedaan maken. Met Ctrl+Y voert u de ongedaan gemaakte handeling meestal weer opnieuw uit.

©PXimport

De opties Kopiëren, Knippen en Plakken zijn ook op te roepen met een toetscombinatie.

3. Mappen en bestanden

Een groot deel van uw activiteiten in Windows heeft doorgaans te maken met bestanden en mappen, of dat nu in de Windows Verkenner is, of bij het bladeren in Word. Daar heeft Windows gelukkig ook een uitgebreid aantal sneltoetsen voor. Drukt u op F2 terwijl u een bestand of map geselecteerd hebt, dan kunt u deze hernoemen. F3 opent de zoekoptie, vaak gelijk aan de eerder beschreven functie Ctrl+F. Door de Shift-toets in te drukken terwijl u een bestand verwijdert, slaat u de prullenbak over en verwijdert u het document permanent. F5 is de algemene toets voor vernieuwen. Dit werkt niet alleen in programma's waarin u door bestanden en mappen bladert, maar bijvoorbeeld ook in Internet Explorer en Firefox. Wanneer u een bestand of map selecteert en u drukt op Shift+F10, dan verschijnt het contextmenu (dat u normaal krijgt als u rechtsklikt op het bestand of de map).

©PXimport

De toetscombinatie Shift+F10 laat u het contextmenu van een bestand of map oproepen.

2. Sneltoetsen in Windows 7

4. Vensters

Windows 7 heeft een reeks zeer handige sneltoetsen die u helpen vensters op handige wijze te manipuleren. Zo kunt u tegelijkertijd de Windows-toets en het pijltje naar boven indrukken om een venster te maximaliseren. Wilt u het venster minimaliseren, dan drukt u op de Windows-toets en het pijltje naar beneden. Is het venster reeds gemaximaliseerd, dan drukt u op de Windows-toets en het pijltje naar beneden om het venster naar z'n oorspronkelijke grootte terug te brengen (pas daarna werkt het minimaliseren met het pijltje naar beneden). Drukt u op het pijltje naar links of rechts terwijl u de Windows-toets indrukt, dan plaatst u het venster in de linker- of rechterhelt van het scherm (net als bij de 'Snap'-functie waarover u leest in het kader). Drukt u op de Windows-toets in combinatie met Home, dan worden alle vensters, met uitzondering van het actieve venster, geminimaliseerd. Door de Windows-toets in te drukken in combinatie met de spatiebalk, worden alle vensters transparant, zodat u op het bureaublad kunt spieken. Gebruikt u twee beeldschermen, dan is er nog een uitermate handige shortcut, namelijk Shift+Windows-toets+pijltje naar links of rechts. Met deze shortcut kunt u het actieve venster direct naar het linker- of rechterbeeldscherm laten verspringen.

©PXimport

Met behulp van de Windows-toets en het pijltje naar links of rechts deelt u een venster eenvoudig in op die helft van het scherm.

5. Taakbalk

De taakbalk speelt een prominentere rol in Windows 7, nu u programma's daarop kunt vastpinnen (enigszins vergelijkbaar met de Dock van Mac OS X). Dit betekent dat er ook meer taakbalkspecifieke sneltoetsen aanwezig zijn (naast de sneltoetsen die we reeds bespoken hebben in tip 1, 2 en 3 uiteraard). Wanneer u bijvoorbeeld drukt op de Windows-toets in combinatie met één van de cijfers 1 tot en met 9 op het toetsenbord, dan opent u een van de programma's die u hebt vastgepind op de taakbalk (waarbij 1 uiteraard de eerste opent, 2 de tweede, enzovoort). Hoger dan 9 kunt u helaas niet gaan, drukt u namelijk de Windows-toets in en vervolgens 11, dan opent u eerst het bewuste programma en minimaliseert u het direct. Houdt u bij deze toetscombinatie ook nog de Shift-toets ingedrukt, dan opent u een nieuw venster van het betreffende programma (zo kunt u dus een nieuw venster van de Windows Verkenner openen wanneer u al een venster van de Windows Verkenner open hebt). De toetscombinatie Ctrl+Windows-toets+cijfer (1 tot en met 9), stelt u in staat door open vensters heen te bladeren (ongeveer zoals multitasking Alt+Tab, maar dan met meer controle). Vervangt u de Ctrl door de Alt in deze toetscombinatie, dan opent u de Jump List (lijst met opties) van de applicatie die bij het betreffende nummer hoort.

©PXimport

Met Windows-toets+Alt+cijfer, opent u de Jump List van een geopende applicatie.

6. Algemeen

Naast sneltoetsen voor vensters en de taakbalk zijn er nog meer toetsenbord-snelkoppelingen toegevoegd aan Windows 7, waaronder een aantal zeer handige voor de Windows Verkenner (alleen die van Windows 7 dus). Wanneer u werkt in de Windows Verkenner, dan kunt u met de toetscombinatie Ctrl+Shift+N een nieuwe map aanmaken. Drukt u op Alt in combinatie met het pijltje omhoog, dan gaat u naar een bovenliggende map en met Alt+P tovert u het deelvenster Voorbeeldweergave tevoorschijn. We smokkelen hier nog even drie sneltoetsen bij waar ook de muis voor nodig is, omdat ze zo handig zijn. Klikt u met de rechtermuisknop op een bestand, wanneer u de Shift-toets ingedrukt houdt, dan verschijnen er wat extra opties in het menu Kopiëren naar. Dezelfde toetscombinatie voegt ook de optie Als pad kopiëren toe aan het contextmenu (rechtsklikmenu), zodat u het pad naar het bestand kunt kopiëren naar het klembord. Drukt u met de Shift-toets ingedrukt op een map, dan bevat het contextmenu de optie Opdrachtvenster hier openen, oftewel u opent het Dos-venster in de betreffende map, dat scheelt typwerk. Een andere handige sneltoets buiten de Verkenner is de Windows-toets+P, waarmee u snel kunt aangeven op welk beeldscherm de inhoud moet worden weergegeven (als u meer schermen hebt uiteraard). De Windows-toets in combinatie met het plus- of minteken, laat u in- of uitzoomen met het vergrootglas.

©PXimport

Door met de Shift-toets ingedrukt te rechtsklikken op een bestand of map, verschijnen er meer opties in het menu Kopiëren naar.

3. Specifieke sneltoetsen

7. Microsoft Word

Naast sneltoetsen voor Windows zelf, bestaan er ook sneltoetsen voor de afzonderlijke programma's die daarop draaien. Microsoft Word is een handig programma voor tekstverwerking dat u ongetwijfeld kent. Maar wist u ook dat u een nieuw document kunt maken door op Ctrl+N te drukken? Een document opslaan doet u met behulp van de toetscombinatie Ctrl+S en met Ctrl+W sluit het document weer, allemaal zonder de muis te gebruiken. Met hetzelfde gemak opent u een document door te drukken op Ctrl+O en drukt u het af met behulp van de toetscombinatie Ctrl+P. En het is vooral in dit programma dat de eerderbesproken toetscombinatie Ctrl+Z voor het ongedaan maken van een handeling vele benauwde momenten heeft verholpen. Extra handig in Word zijn de toetscombinaties voor opmaak. Zo kunt een tekst selecteren en drukken op Ctrl+B om de tekst vet te maken, Ctrl+I om de tekst schuin te zetten of Ctrl+U om de tekst te onderstrepen. Deze toetscombinaties kunnen u veel tijd schelen.

©PXimport

Door tekst te selecteren en bijvoorbeeld op Ctrl+B te drukken, maakt u de tekst vet.

8. Windows Media Player

Windows Media Player is een programma met een omvangrijke interface. Om die reden zijn ook hier veel toetsenbordcombinaties ingebouwd die u snel door het programma helpen navigeren. Met behulp van de combinatie Ctrl+de cijfers 1, 2 of 3, kunt u overschakelen op de verschillende modi (bibliotheekmodus, skinmodus, spelermodus). Ctrl+7 laat u een nummer toevoegen aan de afspeellijst, Ctrl+8 voegt een nummer toe aan de lijst met te branden media en kiest u voor Ctrl+9 dan voegt u het nummer toe aan de lijst met media die gesynchroniseerd moet worden. U kunt vooruit of achteruit navigeren in een afspeellijst door te drukken op Ctrl+F (Forward) of Ctrl+B (Back). Ook handige functies als Willekeurige volgorde, kunt u met behulp van een toetscombinatie in- of uitschakelen, de combinatie hiervoor is Ctrl+H. Wilt u een nummer op Herhalen zetten, dan drukt u op Ctrl+T. Windows Media Player bevat een eindeloze lijst met sneltoetsen, maar welke we in ieder geval nog willen noemen is Uitwerpen. Door te drukken op Ctrl+J, werpt u een cd of dvd uit.

©PXimport

De toetscombinatie Ctrl+H of Ctrl+T stelt u in staat om de opties Willekeurige volgorde of Herhalen in te schakelen.

9. Internet Explorer

Een ander programma dat u misschien veelvuldig gebruikt is Inter­net­ Explorer. Uiteraard zijn er nog veel meer goede browsers, zoals Firefox en Chrome, maar omdat Windows standaard komt met Internet Explorer, behandelen we deze browser (daarbij werken veel toetscombinaties ook in Firefox). In de browser zult u snel geneigd zijn de muis te gebruiken, maar toch zijn er veel functies die u ook met het toetsenbord kunt oproepen. Zo gaat u bijvoorbeeld naar uw startpagina met behulp van de toetscombinatie Alt+Home. Bent u te lui om een volledig webadres in te typen, gebruik dan Ctrl+Enter, en www. en .com worden vanzelf aan de website toegevoegd. Wilt u de Download Manager openen om te zien welke bestanden u gedownload hebt of aan het downloaden bent, druk dan op Ctrl+J. Wilt u een url kopiëren, dan hoeft u niet met de muis aan de slag, maar drukt u op Ctrl+L om de url te selecteren, en vervolgens de eerder besproken combinatie Ctrl+C om deze te kopiëren. De toetscombinatie Ctrl+D zorgt ervoor dat u een pagina toevoegt aan uw favorieten en als u deze favorieten wilt ordenen, drukt u op Ctrl+B. Een nieuw venster opent u met Ctrl+N, wilt u alleen een nieuw tabblad, druk dan op Ctrl+T. Wilt u dezelfde inhoud in een nieuw tabblad openen, druk dan op Ctrl+K. Ook voor- en achteruit bladeren kan met toetscombinaties, namelijk Alt+pijltje naar links of naar rechts.

©PXimport

Een url selecteert u eenvoudig met behulp van de toetscombinatie Ctrl+L.

Windows 7 slimme sneltoetsen

In dit artikel bespreken we een aantal toetscombinaties, en noemen daarbij een paar bijzondere nieuwe combinaties in Windows 7. Windows 7 bevat echter ook nog een ander soort sneltoetsen voor vensters, die we toch even moeten noemen. Niet omdat ze iets met het toetsenbord te maken hebben, maar gewoon omdat ze zo handig zijn. Wanneer u klikt op een venster en, met de muisknop ingedrukt, het venster even heen en weer schudt, worden alle vensters, met uitzondering van het venster dat u vast hebt, geminimaliseerd. Ook zeer handig is de 'Snap'-functie. Klik op een venster en houd de muisknop ingedrukt. Sleept u het venster nu naar de bovenkant van het scherm, dan maakt u het beeldvullend. Sleept u het naar de linkerkant van het scherm, dan neemt het venster precies de linkerhelft van het scherm in beslag (en met de rechterkant de rechterhelft). Dit is een zeer handige manier om bijvoorbeeld de inhoud van twee vensters met elkaar te vergelijken.

Resolutie is marketing, refreshrate is beleving. Waar 4K zorgt voor een mooi plaatje, zorgt een hoge verversing (Hz) ervoor dat je daadwerkelijk wint. Hieronder lees je waarom snelheid in feite de échte koning is in gaming.

Veel gamers staren zich blind op 4K-resolutie. Ze kopen een duur scherm, zetten de settings op Ultra en vragen zich vervolgens af waarom hun spel stroperig aanvoelt. De misvatting is dat 'mooier' gelijkstaat aan 'beter'. In werkelijkheid is de vloeibaarheid van het beeld – de refreshrate, oftewel verversingssnelheid – veel bepalender voor hoe direct en responsief een game aanvoelt. Aan het eind van dit artikel weet je precies of jij moet kiezen voor pixels of snelheid.

Hoe je ogen bedrogen worden door Hertz

Stel je voor dat je snel met je muis over je bureaublad beweegt. Op een standaard 60Hz-scherm zie je de cursor in schokjes over het beeld springen; je hersenen vullen de gaten in. Op een 144Hz- of 240Hz-gaming-monitor verdwijnen die gaten.

Het technische verschil zit hem in de verversingssnelheid: het aantal keren per seconde dat het beeld wordt vernieuwd. Bij 60 Hz krijg je elke 16,6 milliseconden een nieuw beeld. Bij 144 Hz is dat elke 6,9 milliseconden. Dat klinkt als een klein verschil, maar je voelt het direct. Het gestotter dat je onbewust gewend bent verdwijnt. Bewegingen voelen boterzacht aan, alsof de cursor (of je crosshair) aan je hand vastgeplakt zit in plaats van er achteraan zwemt. Dit effect wordt motion clarity genoemd: objecten blijven scherp, zelfs als ze snel door het beeld bewegen.

©Framestock

De winst in shooters en snelle actie

Wanneer werkt dit in je voordeel? Vooral in competitieve shooters zoals Call of Duty, Counter-Strike of Valorant. In dit soort games telt elke milliseconde. Een hogere refreshrate vermindert de input lag, oftewel de tijd tussen jouw klik en de actie op het scherm.

Stel, je draait je personage snel om. Bij een lage refreshrate wordt de vijand een fractie later getoond en zie je veel bewegingsonscherpte (motion blur). Met een hoge refreshrate zie je de vijand eerder en scherper, waardoor je sneller kunt reageren. Je hebt letterlijk actuelere informatie dan je tegenstander. Om dat te bereiken heb je wel een krachtige videokaart nodig die genoeg beelden per seconde (FPS) kan genereren om je snelle scherm bij te houden.

Wanneer resolutie het toch wint van snelheid

Is snelheid altijd heilig? Nee. Als je vooral tragere, meer verhalende games speelt (zoals Cyberpunk 2077 in de 'sightseeing' modus), Microsoft Flight Simulator of grafische RPG's, dan voegt 240 Hz weinig toe. In deze titels kijk je vaak naar stilstaande of langzaam bewegende omgevingen.

In dat geval wil je juist de texturen van de bomen, de reflecties in het water en de details in gezichten zien. Een 4K-monitor op 60 of 120 Hz is dan een logischer keuze dan een onscherp 1080p-scherm op 360 Hz. De visuele pracht weegt hier zwaarder dan de milliseconden reactietijd. Ook voor console-gamers die op de bank zitten, is een goede televisie met 4K en HDR vaak indrukwekkender dan puur de hoogste framerates.

Situaties waarin een hoge refreshrate zinloos is

Er zijn momenten dat investeren in een snel scherm weggegooid geld is. Dat gebeurt bijvoorbeeld als je hardware de snelheid niet kan leveren; als je videokaart maar 50 frames per seconde kan leveren, heeft een 144Hz-scherm geen nut omdat het scherm wacht op de computer. Daarnaast beperken oude kabels je bandbreedte, waardoor je monitor soms terugvalt naar 60 Hz zonder dat je het doorhebt. Ook op oudere consoles zoals de Nintendo Switch of de standaard PS4 heb je niets aan snelle schermen, omdat deze hardware fysiek gelimiteerd is op 60 Hz of lager.

Bepaal wat jouw setup aankan

Kijk dus kritisch naar je huidige situatie voordat je naar de winkel rent. Heb je een high-end pc die makkelijk 120+ FPS haalt in jouw favoriete games? Dan is een upgrade naar een 144- of 165Hz-monitor de grootste sprong in spelplezier die je kunt maken. Speel je op een PlayStation 5 of Xbox Series X? Zoek dan specifiek naar een scherm met HDMI 2.1-ondersteuning om 120 Hz op 4K mogelijk te maken. Zit je ver van je scherm af en speel je relaxed? Investeer dan liever in resolutie en kleurdiepte.

©Proxima Studio

Kortom: snelheid is de sleutel tot succes!

Verversingssnelheid is belangrijker dan resolutie voor iedereen die actie- of competitieve games speelt. Het zorgt voor een vloeiender beeld, minder input lag en betere motion clarity, wat je direct een voordeel geeft in het spel. Resolutie is vooral luxe voor het oog, maar refreshrate is pure prestatie voor de speler.

Game of Thrones kennen we als een reeks brute, grootschalige verhalen, maar A Knight of Seven Kingdoms is het tegenovergestelde. Wat blijkt? Met een schattig, kleinschalig verhaal voelt Westeros alleen maar groter.

Het regent. Op een heuvel, onder een boom, zien we een kast van een vent in de weer met een schop. Een ridder, lijkt het. Hij graaft een graf. Tegelijkertijd praat de ridder in zichzelf: er is in de buurt een toernooi, en we kijken waarschijnlijk naar de winnaar. De muziek zwelt op, terwijl onze held vastberaden in de verte staart. De iconische Game of Thrones-muziek lijkt ons te gaan overspoelen, klaar om naar een prachtig geanimeerde intro te gaan. In plaats daarvan, knippen we naar een shot waarin onze held achter een boom staat te poepen.

De boodschap is duidelijk: de serie heeft schijt aan de verwachtingen die je van Game of Thrones hebt. De serie stond er ooit immers om bekend dat het brak met de conventies van mainstream fantasy. Nu de reeks daar inmiddels zelf toe behoort, is het aan A Knight on Seven Kingdoms om er weer een flinke draai aan te geven.

Een ridder van de heg

Nog een spin-off? George R. R. Martin is toch die schrijver die nooit schrijft? Tja, dat valt wel mee. Hoewel de beste man zich al tien jaar uit een hoekje probeert te schrijven met het langverwachte Winds of Winter, heeft hij een hoop andere verhalen in Westeros verteld.

Zo komen de verhalen van House of the Dragon uit het boek Fire and Blood, waarin we volgen hoe de Targaryen-familie zichzelf met generaties aan ruzies ten val brengt. Maar George R. R. Martin heeft de schaal ook wel eens flink verkleind: in het korte boek The Hedge Knight, dat nog stamt uit de vorige eeuw, volgen we een ridder en zijn schildknaap.

©HBO Max

Daarin volgen we de ridder Dunk - niet onze eigen Dunke, maar Ser Duncan The Tall. Hij is een ‘hagenridder’: een ridder zonder verwantschap aan een heer. Of, in andere woorden: een freelancer die, als hij niet werkt, in de heg mag slapen. Dunk blijft niet lang een zzp’er: hij ontmoet de kale stadsjongen Egg, die dolgraag zijn schildknaap wil zijn.

Vrede!?

De verhalen van dit geliefde tweetal bieden de basis van A Knight of the Seven Kingdoms. De twist? Er is vrede in Westeros - ja, het kan echt - en we volgen een nobody, dus er is ineens ruimte voor een gezellig, klein verhaal. Dat wordt gereflecteerd in de afleveringen: geen dik uur, maar een comfortabel halfuurtje.

©HBO Max

De ridder Dunk wil dolgraag bewijzen dat hij een eervolle ridder is, maar dat is in het brute Westeros best een uitdaging. Al helemaal als je een lompe lieverd als Dunk bent. Dan komt zo’n slimme, wereldwijze schildknaap als Egg ineens goed van pas.

Het wordt al helemaal lastig als je niet eens kan bewijzen dat je een ridder bent. Dan mag je namelijk niet eens meedoen aan een toernooi - eentje waarbij Dunk overigens zijn paard en zijn spullen kwijtraakt, mocht hij verliezen.

Meneer, mag ik meedoen?

Met dat toernooi wordt een van de Game of Thrones-clichés lekker op zijn kop gezet. In de oorspronkelijke serie zagen we in aflevering vier een heftig toernooi en House of the Dragon opende er zelfs mee: het is vaak een goede manier om zonder grote verhaalconsequenties te laten zien hoe gewelddadig Westeros is.

©HBO Max

In A Knight of the Seven Kingdoms komen we dat toernooi niet eens bínnen. Eerst moet Dunk maar eens bewijzen dat hij een ridder is, uitzoeken hoe zo’n toernooi werkt en een heer overtuigen hem te helpen - maar ook dansen, touwtje trekken en een poppenspel aanschouwen. Het is een fantastische stap terug van al die grootschalige oorlogen.

Doordat het verhaal zo’n piepkleine focus heeft, begin je om iedereen te geven: iemand die z’n paard verkoopt in A Knight of Seven Kingdoms is vele malen pijnlijker dan een draak die wordt doodgeschoten in Game of Thrones. We bevinden ons nog steeds in de brute wereld, maar het komt allemaal wat harder aan omdat we ook zien hoe grappig en gezellig het kan zijn.

©HBO Max

Een fossiele brandstof

Toch loopt ook A Knight of Seven Kingdoms een zeker risico. De kwaliteit van Game of Thrones kelderde toen de makers het bronmateriaal inhaalden. Ook die van House of the Dragon nam wat af, toen showrunner Ryan Condal besloot George R.R. Martin niet langer te raadplegen en de grote climax werd doorgeschoven naar het volgende seizoen.

Er zijn momenteel drie korte boeken rondom Dunk en Egg, waarvan dit eerste seizoen het eerste boek beslaat. George R.R. Martin zegt nog twaalf verhalen in zijn hoofd te hebben, maar volgens HBO-baas Casey Bloys moeten de seizoenen van A Knight of Seven Kingdoms jaarlijks verschijnen: dat klinkt goed, maar dan mag Martin wel even doorschrijven. Zijn verhalen voelen nu als een fossiele brandstof: het is een enorm waardevolle bron, maar die wordt niet echt meer aangevuld.

©HBO Max

Gelukkig lijken showrunner Ira Parker en George R.R. Martin goed bevriend. De schrijver heeft Parker een outline gegeven van de twaalf verhalen, dus in theorie kan de serie daarmee verder - maar laten we niet vergeten dat dit bij de laatste seizoenen van Game of Thrones óók het geval was.

Bombastisch gefluit

Toch verdient Ira Parker ons optimisme, want A Knight of Seven Kingdoms is een fenomenale toevoeging aan de wereld van A Song of Ice and Fire. Verhalen hebben contrast nodig: door het klein te houden, voelt de wereld groot. Door het lief te houden, komen de gemene momenten keihard aan.

©HBO Max

De muziek is hier een spectaculair voorbeeld van. De bombastische muziek wordt ons aan het begin als wortel voorgehouden, maar dat is het ook wel - in plaats daarvan moeten we het doen met een gezellig gitaartje, iemand die fluit en het gezang van de vogeltjes.

Als het balletje dan eenmaal gaat rollen, neemt de muziek toch een bombastischer formaat aan - maar op dat moment voelt het verdiend. En, het allerbelangrijkste: in die epische muziek zit óók gewoon nog dat schattige gefluit.

Afleveringen van A Knight of Seven Kingdoms verschijnen wekelijks op HBO Max.