Wek je zelf stroom op met zonnepanelen? Dan levert niet alleen de energie die je gebruikt, maar ook wat je overhoudt voordelen op. Met de zogenaamde salderingsregeling ontvang je namelijk een vergoeding voor stroom die je teruglevert aan het energienet. Hoe dat precies werkt lees je in dit artikel.

Partnerartikel - In samenwerking met Greenchoice

In eerste instantie wek je met zonnepanelen stroom op die je zelf kunt gebruiken. In sommige gevallen en/of sommige periodes leveren je panelen echter meer energie op dan dat je zelf verbruikt. Het gedeelte van de opgewekte energie dat je zelf niet direct gebruikt in je woning gaat naar het elektriciteitsnet. Dit noemt men terugleveren. 

Wat is salderen?  

Salderen gaat om de verrekening van de door jou teruggeleverde stroom met je afgenomen stroom op de jaar- of eindnota van je energieleverancier. De elektriciteitsmeter houdt exact bij hoeveel stroom er wordt afgenomen en teruggeleverd. En met de salderingsregeling ontvang je vervolgens voor de stroom die je teruglevert hetzelfde tarief als je betaalt voor de stroom die je afneemt, bestaande uit je leveringstarief, de energiebelasting en eventuele Opslag Duurzame Energie en de btw.  

Zo haal je dus altijd voordeel uit je zonnepanelen, ook als je de door je zonnepanelen opgewekte stroom niet direct zelf gebruikt. Zonnepanelen zijn dan ook een slimme investering. Na ongeveer 8 jaar heb je 10 zonnepanelen terugverdiend en de winst na 25 jaar is daardoor te vergelijken met een spaarrente van 5 procent (Bron: Milieu Centraal).   

Heb je minder stroom teruggeleverd dan je hebt afgenomen? Dan betaal je voor je netto verbruik per tariefperiode je variabele leveringskosten en het verbruik. Lever je meer stroom terug dan je afneemt? Dan lever je stroom netto terug aan het elektriciteitsnet. Je ontvangt voor deze netto teruglevering een netto terugleververgoeding. Deze vergoeding varieert momenteel per energieleverancier. 

Nieuwe salderingsregeling vanaf 2025 

De Nederlandse regering heeft echter besloten de huidige salderingsregeling met ingang van 2025 aan te passen. In de periode van 2025 tot 2031 wordt de salderingsregeling (hoogstwaarschijnlijk) stapsgewijs afgebouwd, totdat de regeling in 2031 eindigt. Volgens het huidige wetsvoorstel wordt in 2025 eenmalig een grote afbouwstap van 36% gezet. Daarna wordt de regeling als volgt stapsgewijs afgebouwd: 

~ 2025: 64% saldering
~ 2026: 64% saldering
~ 2027: 55% saldering
~ 2028: 46% saldering
~ 2029: 37% saldering
~ 2030: 28% saldering
~ 2031 en verder: 0% saldering

De Eerste Kamer moet, op het moment van schrijven, nog stemmen over het nieuwe wetsvoorstel. Dit betekent dat het nog niet zeker is of de salderingsregeling daadwerkelijk afgebouwd gaat worden zoals hierboven beschreven. 

Salderen per tariefperiode 

In het nieuwe wetsvoorstel legt de overheid ook duidelijker vast welk levertarief energieleveranciers moeten gebruiken voor de teruglevering bij verschillende levertarieven. Een leverancier moet net als nu over een periode van 12 maanden de levering aan een klant verrekenen met de teruglevering van diezelfde klant. Maar nu wordt in de wet vastgelegd dat als een klant meerdere tariefperiodes in die 12 maanden heeft, de energieleverancier voor het te salderen gedeelte dezelfde tarieven moet gebruiken voor teruglevering als voor afname per periode. Dit geldt ook voor de eventuele terugleververgoeding als meer wordt teruggeleverd op jaarbasis dan wordt afgenomen, waarbij dan wel de regels gelden voor de hoogte van de terugleververgoeding. 

Levert de klant 1000 kWh terug in een bepaalde maand, en zijn de variabele leveringskosten op dat moment hoger dan in de rest van de verrekenperiode? Dan krijgt de klant voor die 1000 kWh het hogere tarief. 

Redelijke terugleververgoeding 

De momenteel per aanbieder wisselende terugleververgoeding wordt in het nieuwe wetsvoorstel verder verduidelijkt. In het voorstel is vastgelegd dat energieleveranciers tussen 1 januari 2025 en 1 januari 2027 een wettelijke minimale terugleververgoeding moeten hanteren. De leverancier is daarbij verplicht minimaal 80% van het levertarief (exclusief overheidsheffingen) uit te betalen als terugleververgoeding. Deze verplichting heeft twee uitzonderingen:  

Voorbeelden 2025 - start afbouw salderingsregeling met 64% (Bron: Greenchoice) 

Meer afname dan teruglevering:

Afname

Teruglevering

Te salderen

Netto energiebelasting te betalen

3500 kWh

3000 kWh

1920 kWh (64% van 3000 kWh)

1580 kwH

Je betaalt voor de afname het kale levertarief voor 3500 kWh. Verder betaal je energiebelasting voor 1580 kWh (3500 kWh verbruik – 3000 kWh teruglevering * 64% salderen). En tot slot ontvang je een vergoeding van minstens 80% van het levertarief voor de 3000 kWh teruglevering. 

Minder afname dan teruglevering: 

Afname

Teruglevering

Te salderen

Netto energiebelasting te betalen

2500 kWh 

3000 kWh 

1920 kWh (64% van 3000 kWh) 

580 kWh 

Je betaalt voor de afname het kale levertarief voor 2500 kWh. Verder betaal je energiebelasting voor 580 kWh (2500 kWh verbruik – 3.000 kWh * 64% salderen) Ook ontvang je voor de teruglevering een vergoeding van minstens 80% van het levertarief voor 2500 kWh (tot aan de hoeveelheid die je afneemt) en voor de overige 500 kWh de in het contract afgesproken netto-terugleververgoeding. 

In 2030 kan je volgens het nieuwe wetsvoorstel nog 28% van je teruglevering salderen. Daarna moet over al je stroomverbruik energiebelasting worden betaald. Voor alle teruggeleverde stroom ontvang je vanaf 2031 een in het contract afgesproken terugleververgoeding. 

Gratis aanbod op maat 

Wil je meer weten over zonnepanelen? Check dan alle informatie op www.greenchoice.nl. Wil je liever direct weten hoeveel jij kunt opwekken én hoeveel het je gaat kosten als je zonnepanelen aanschaft? Vul dan je gegevens in en vraag een aanbod op maat aan. Zo krijg je eenvoudig en snel inzicht in wat zonnepanelen voor jou kunnen betekenen.  

Wanneer je je dekbed gewassen hebt, wil je dat het natuurlijk weer lekker dik en luchtig aanvoelt. Maar wanneer je hem gewoon in de droger gooit, kan de vulling gaan klonteren, zodat er dunne stukken en dikke stukken ontstaan. Dat slaapt niet echt lekker. Om dat te voorkomen, gooien veel mensen er een paar tennisballen bij. Helpt dat echt?

Wat tennisballen in de droger doen

Tijdens het drogen raken de tennisballen telkens het dekbed. Dat helpt vooral bij dons en veren. Als die nat zijn, blijven ze aan elkaar plakken en zakt de vulling in. Door de constante beweging vallen die samengepakte delen weer uiteen, waardoor de vulling zich opnieuw verspreidt. Zo kan de warme lucht overal beter bij en droogt het dekbed gelijkmatiger. De droogtijd wordt er niet korter van, maar het dekbed komt wel duidelijk voller uit de droger.

Hoeveel tennisballen zijn genoeg?

Met één tennisbal in de wasdroger merk je vaak weinig, zeker bij een groot dekbed. Die verdwijnt al snel in de stof en heeft dan weinig effect. Met twee tot vier ballen werkt het beter, omdat ze het dekbed op meerdere plekken tegelijk in beweging houden. Zolang de ballen vrij kunnen bewegen en niet vast blijven zitten in de vulling, doen ze hun werk.

Kun je elke tennisbal gebruiken bij het drogen van een dekbed in de droger?

iet elke tennisbal is even geschikt. Vooral nieuwe of felgekleurde ballen kunnen bij hogere temperaturen kleur afgeven en kleine pluisjes verliezen van de vilten buitenlaag. Dat komt niet vaak voor, maar het risico is wel aanwezig. Gebruik je oudere tennisballen, dan is de kans hierop kleiner. Wil je dat verder beperken, dan kun je de ballen in een oude witte sok stoppen en die dichtknopen. Het effect blijft grotendeels hetzelfde, al is het iets minder uitgesproken dan met losse ballen.

Geef het dekbed genoeg ruimte in de droger

Tennisballen helpen alleen als het dekbed voldoende ruimte heeft om te bewegen. Is de trommel te vol, dan draait alles als één geheel rond en gebeurt er weinig. Wil je grote tweepersoonsdekbedden drogen, dan heb je een droger met een ruime trommel nodig. Heb je die niet zelf? Kijk dan of er een wasserette bij je in de buurt is. Meer ruimte zorgt voor meer beweging en daarmee voor een beter eindresultaat.

Niet elk dekbed kan in de droger

Tennisballen hebben vooral effect bij dons- en verendekbedden. Bij synthetische vulling is dat verschil kleiner en kan de constante beweging van de ballen de vulling na verloop van tijd zelfs vervormen. Wol, zijde en andere natuurlijke materialen mogen meestal helemaal niet in de droger. Check daarom altijd eerst het waslabel voordat je het dekbed in de trommel legt.

Even tussendoor opschudden helpt

Haal het dekbed halverwege het programma even uit de droger en schud het los, alsof je het bed opmaakt. Leg het daarna omgedraaid terug in de trommel. Zo verdeelt de vulling zich opnieuw en kan het dekbed gelijkmatiger drogen.

Wat kun je van het eindresultaat verwachten?

Tennis- of drogerballen zijn vooral een hulpmiddel, geen vervanging voor de juiste drooginstellingen. Droog het dekbed niet te vaak of te heet: kies een lage of middelhoge temperatuur en selecteer een speciaal dons- of beddengoedprogramma als dat op je droger zit. Zorg ook voor voldoende ruimte in de trommel. Als je dan ook nog eens ballen laat meedraaien, heb je er alles aan gedaan om te zorgen dat je dekbed weer lekker vol uit de droger komt!

Waarom start een computer met een SSD binnen enkele seconden op, terwijl een oude harde schijf blijft ratelen? Het vervangen van een HDD door een SSD is de beste upgrade voor een trage laptop of pc. We leggen in dit artikel uit waar die enorme snelheidswinst vandaan komt en wat het fundamentele verschil is tussen deze twee opslagtechnieken.

Iedereen die zijn computer of laptop een tweede leven wil geven, krijgt vaak hetzelfde advies: vervang de oude harde schijf door een SSD. De snelheidswinst is direct merkbaar bij het opstarten en het openen van programma's. Maar waar komt dat enorme verschil in prestaties vandaan? Het antwoord ligt in de fundamentele technologie die schuilgaat onder de behuizing van deze opslagmedia.

De vertraging van mechanische onderdelen

Om te begrijpen waarom een Solid State Drive (SSD) zo snel is, moeten we eerst kijken naar de beperkingen van de traditionele harde schijf (HDD). Een HDD werkt met magnetische roterende platen. Dat kun je vergelijken met een geavanceerde platenspeler. Wanneer je een bestand opent, moet een fysieke lees- en schrijfkop zich naar de juiste plek op de draaiende schijf verplaatsen om de data op te halen. Dat fysieke proces kost tijd, wat we latentie noemen. Hoe meer de data op de schijf verspreid staat, hoe vaker de kop heen en weer moet bewegen en wachten tot de juiste sector onder de naald doordraait. Dit mechanische aspect is de grootste vertragende factor in traditionele opslag.

©Claudio Divizia

Flashgeheugen en directe gegevensoverdracht

Een SSD rekent definitief af met deze wachttijden omdat er geen bewegende onderdelen in de behuizing zitten. De naam 'Solid State' verwijst hier ook naar; het is een vast medium zonder rammelende componenten. In plaats van magnetische platen gebruikt een SSD zogenoemd NAND-flashgeheugen. Dat is vergelijkbaar met de technologie in een usb-stick, maar dan veel sneller en betrouwbaarder. Omdat de data op microchips wordt opgeslagen, is de toegang tot bestanden volledig elektronisch. Er hoeft geen schijf op toeren te komen en er hoeft geen arm te bewegen. De controller van de SSD stuurt simpelweg een elektrisch signaal naar het juiste adres op de chip en de data is direct beschikbaar.

Toegangstijd en willekeurige leesacties

Hoewel de maximale doorvoersnelheid van grote bestanden bij een SSD indrukwekkend is, zit de echte winst voor de consument in de toegangstijd. Een besturingssysteem zoals Windows of macOS is constant bezig met het lezen en schrijven van duizenden kleine systeembestandjes. Een harde schijf heeft daar enorm veel moeite mee, omdat de leeskop als een bezetene heen en weer moet schieten. Een SSD kan deze willekeurige lees- en schrijfopdrachten (random read/write) nagenoeg gelijktijdig verwerken met een verwaarloosbare vertraging. Dat is de reden waarom een pc met een SSD binnen enkele seconden opstart, terwijl een computer met een HDD daar soms minuten over doet.

©KanyaphatStudio

Van SATA naar NVMe-snelheden

Tot slot speelt de aansluiting een rol in de snelheidsontwikkeling. De eerste generaties SSD's gebruikten nog de SATA-aansluiting, die oorspronkelijk was ontworpen voor harde schijven. Hoewel dat al een flinke verbetering was, liepen snelle SSD's tegen de grens van deze aansluiting aan. Moderne computers maken daarom gebruik van het NVMe-protocol via een M.2-aansluiting. Deze technologie communiceert rechtstreeks via de snelle PCIe-banen van het moederbord, waardoor de vertragende tussenstappen van de oude SATA-standaard worden overgeslagen. Hierdoor zijn snelheden mogelijk die vele malen hoger liggen dan bij de traditionele harde schijf.